حبّ او را به گناه آلوده نكند و او را به دروغ و خدعه و تزوير نكشاند ، مثل اينكه به گفتار و كردار تظاهر به علم و ورع يا بزرگى نسب نمايد تا مردم او را به وصفى كه در او نيست بشناسند ، و از اين راه در دلهاى آنها منزلت پيدا كند ، و ما دام كه نخواهد به وسيلهء عبادت به آن دو برسد ، زيرا رسيدن به مال و جاه به وسيلهء عبادت جنايت بر دين است و حرام مىباشد ، و معناى رياى حرام همين است ، چنان كه شرح آن خواهد آمد . و امّا طلب آن دو با صفتى كه در او هست مباح و غير مذموم است ، مانند سخن يوسف عليه السّلام : « اجْعَلْنى عَلى خَزائِنِ الأَرْضِ إِنّى حَفيظٌ عَليمٌ » 12 : 55 ( يوسف ، 55 ) « گنجينه هاى اين سرزمين را به من بسپار كه من نگهدار و دانايم » . كه مىخواست به سبب امانت و علم خود در دل پادشاه راه يابد و در گفتار خود صادق بود . و همچنين طلب آن دو از راه پنهان داشتن عيب و گناه خود ، كه آگاه نكند و منزلتش از دست نرود ، مباح و غير مذموم است ، زيرا پرده پوشى بر زشتيها جايز است ، بلكه پرده درى و فاش كردن زشتيها روا نيست ، و اين كار دروغ و تلبيس نيست بلكه بستن راه علم نسبت به چيزى است كه دانستن آن سودى ندارد ، مثل آنكه كسى شرابخوارى خود را پنهان نگاه دارد ولى ادعا و تظاهر به پارسائى نكند ، كه ادعاى پارسا بودن تلبيس و تزوير است ، و عدم اقرار به شرابخوارى موجب اعتقاد به پارسائى نمىشود ، بلكه مانع علم به شرب خمر است ، و اين شرعا و عقلا جايز است .